królik kwiatek święta wielkanoc jajko króliczek
dla telefonu Motorola
Kod: B2032171NUV
Aby otrzymać kolorowe tapety - wyślij sms o treści B2032171NUV pod numer 7428
Aby wysłać do znajomego: Wyślij sms o treści +48xxxxxxxxx:B2032171NUV na numer 7428
Cena SMSa wynosi 4 pln (4.88 pln z VAT).
Usługa kolorowe tapety dostępna na telefony Motorola: W510, W220, V980, V975, V878, V872, v80, V750, V690, V635, V620, v600, V560, V557, V555, V551, V550, V547, V545, V540, V535, v525, V505, V501, v500, v400, V360, V330, V313, V303, v300, V235, V226, v220, V191, V190, V188, v180, V177, V176, V171, V150, V1075, V1070, V1050, T722i, T720i, SLVR L9, SLVR L7e, ROKR E6, ROKR E2, ROKR E1, RIZR Z8, RIZR Z6, RIZR Z3, RAZR2 V8, RAZR V3xx, RAZR V3x, RAZR V3i, RAZR V3, RAZR maxx V6, PEBL U6, MPx220, MPx200, L7, L6, L2, KRZR K3, KRZR K1, E798, E790, E770, E680i, E550, E398, E380, E365, E1070, E1000, C980, C975, C651, C650, C550, C450, C390, C385, C380, C350, C261, C257, C168, C155, A925, A910, A845, A835, A780, A768, A668, A630, A1200, A1000,
Powered by Wapster.pl Reklamacje: wapster@wapster.pl | Aby skorzystać z tej usługi musisz mieć skonfigurowany telefon do połączeń z WAP.
Wierszyk...
Wiliamowi Horzycy 1 Na stacji Chandra Unyńska Gdzieś w mordobijskim powiecie, Telegrafista Piotr Płaksin Nie umiał grać na klarnecie. Zdarzenie błahe na pozór, Niewarte aż poematu, Lecz w konsekwencjach się stało Główną przyczyną dramatu. Smutne jest życie... Zdradliwe... Czasem z najbłahszej przyczyny Splata się w cichą tragedię, W ciężkie cierpienie - bez winy. Splata się tak niespodzianie, Jak szare szyny kolei, W rozpacz bezsilną, w tęsknotę, W bezbrzeżny ból beznadziei. Jak odchodzące pociągi, Jest jednostajne, codzienne, Jak dzwonki trzy, wybijane W słotne zmierzchania jesienne... Przez okno spojrzy się czasem W szlak dróg żelaznych daleki, Dłońmi się czoło podeprze I łzami zajdą powieki 2 Otóż przy jednym z tych okien, Przy aparacie Morsego, Siedział Piotr Płaksin i - tęsknił, A nikt nie wiedział, dlaczego. Ani Iwan Paragrafow, Kasjer na stacji, chłop z duszą (Ten co się zeszłej jesieni Żenić miał z panną Katiuszą). Ani Włas Fomycz Zapojkin, Technik, co ma już miesięcznie Przeszło sto rubli (bo umie Naczalstwu kłaniać się wdzięcznie). Ani Ilja Słonomośkin, Młodszy kontroler na stacji, Co gwałtem chce do miejscowej Wcisnąć się arystokracji. Ani nareszcie nie wiedział Sam pan naczelnik Rubleńko, Prokofij Aleksandrowicz, Co wypić lubił "maleńko". A jeśli sam zawiadowca - Figura znana w powiecie - Nie wie, to chyba nikt więcej Nie może wiedzieć na świecie! 3 A jednak były osoby, Które wiedziały co nieco: "Szersze lia fam" powiadały, Czyli za sprawką kobiecą. Wierzyć po prostu nie chciałem, Choć ni Warwara Pawłówna (Konduktorowa) mówiła, Że to przyczyna jest główna. Mówiła w wielkim sekrecie, Że to jest oczywista: Że się w kimś kocha na stacji Piotr Płaksin, telegrafista. Święte ugodniki boże! Batiuszki! Co za zdarzenie?! Kogóż to kocha Piotr Płaksin? Tanie, Anisję czy Żenię? Olgę? Awdojtę? Nastazję? Wierę? Aniutę? Nataszę? Może Maryję Pawłównę? Może Siemionową Maszę? - Kogo? Tę Polkę z bufetu?! Hospodi! Świat się przekręcił! ... A Płaksin siedział przy oknie I tak jak zwykle się smęcił. 4 Na stacji Chandra Unyńska, Gdzieś w mordobijskim powiecie, Technik, Włas Fomycz Zapojkin, Przepięknie grał na klarnecie. Czasem tak smętnie, jak gdyby Trafił go żal najstraszniejszy... A wtedy grywał przeciągle: "Ostatni dzionek dzisiejszy..." Czasem prześlicznie i słodko, Jakoś łagodnie i czule; A czasem dziko, wesoło: O samowarach i Tule. A pannie Jadzi z bufetu Serce z wzruszenia aż mięknie, Szeptał często: "Włas Fomycz, Pan gra tak cudnie... tak pięknie..." A techni wąsa podkręca I oczkiem zdradnie jej miga: "Jej-Bogu, głupstwo zupełne, To dla was, panna Jadwiga!" Ach, wzdycha Jadzia do grajka, A grajek zwodnie jej kadzi, I wzdycha jeszcze Piotr Płaksin Do Jadzi ślicznej, do Jadzi... 5 Wicher po polu się tłucze, Huczy za oknem zawieja, Włas Fomycz gra żałośliwie: Och, żal mi ciebie, Rassieja! Śnieg pada gęsty i gruby, Wiatr w szpary okien zawiewa, Panna Jadwiga, jak co dzień, Podróżnym wódkę nalewa. Sroży się mróz trzaskający, Dreszczem przejmuje do kości, Siedzi Piotr Płaksin i pisze, List pisze o swej miłości. Pisze Piotr Płaksin do Jadzi, Że jej powiedzieć nie umie, Więc błaga w liście chociażby: Niechaj go Jadzia zrozumie! Pisze, że kocha ją dawno, Jeno powiedzieć jej nie śmiał, O tajemnicę ją prosi, Aby Włas Fomycz się nie śmiał. Pisze serdecznie, miłośnie, Że kocha, marzy, wspomina! I łzy spadają na papier Telegrafisty Płaksina. 6 Jest smutne okno na stacji, Skąd widać pola dalekie, Skąd widać szyny, pociągi I trzy drzewiny kalekie. Skąd widać ludzi, co jadą W dalekie smutne podróże, Skąd widać jesień rosyjską I szare niebo - hen, w górze... I jest niezmierna tęsknota, I żale stare, banalne, I oczy bardzo dalekie, I słowa, słowa żegnalne... Ach, serce biedne, wzgardzone! Ach, oczy śmiesznie płaczące! O, łkania w noce bezsenne! O, łzy miłości gorące! "Nie dla mnie pan, panie Płaksin, Dla mnie Włas Fomycz, artysta Z duszą poety marzącą. A pan co? - Telegrafista!" Czyta Piotr Płaksin i myśli: "Po co ja komu na świecie!" I myśli jeszcze: "Jak ślicznie Włas Fomycz gra na klarnecie..." 7 Na stacji Chandra Unyńska, Przy samym płocie cmentarnym, Jest grób z tabliczką drewnianą, Z krzyżykiem małym i czarnym... A na tabliczce jest napis: "Duszo pobozna i czysta, Pomódl się... Leży w tym grobie Piotr Płaksin, telegrafista" --