ogień płomienie płomień kominek
dla telefonu Samsung
Kod: B2912518NUV
Aby otrzymać kolorowe tapety - wyślij sms o treści B2912518NUV pod numer 7428
Aby wysłać do znajomego: Wyślij sms o treści +48xxxxxxxxx:B2912518NUV na numer 7428
Cena SMSa wynosi 4 pln (4.88 pln z VAT).
Usługa kolorowe tapety dostępna na telefony Samsung: ZV60, ZV40, ZV30, ZV10, ZM60, Z720, Z630, Z560, Z540, Z510, Z500, Z400, Z370, Z330, Z300, Z240, Z230, Z220, Z170, Z150, Z140, Z130, Z110, Z107, Z105, Z100, X820, X810, X800, X700, X680, X670, X660, X650, X640, X630, X620, X610, X600, X540, X530, X520, X510, X500, X497, X495, X490, X481, X480, X475, X461, X460, X450, X430, X400, X300, X210, X200, X160, X140, X120, X105, X100, V205, V200, U700, U600, U300, T809, T700, T400, S500i, S500, S300, S200, P920, P910, P900, P850, P510, P408, P400, P207, P200, P100, M600, M300, L760, J600, I750, I300, G600, F300, E910, E900, E890, E880, E870, E860, E850, E840, E820, E810, E808, E800, E790, E780, E770, E760, E740, E730, E720, E715, E710, E700, E690, E640, E638, E635, E630, E620, E610, E600, E570, E530, E510, E500, E490, E420, E400, E390, E380, E370, E360, E350, E340, E335, E330, E315, E310, E300, E250, E210, E200, E105, E100, D900, D840, D830, D820, D807, D800, D720, D600, D520, D510, D508, D500, D415, D410, C520, C300, C260, C250, C240, C230, C225, C210, C200, C170, C140, C130, C110, C100,
Powered by Wapster.pl Reklamacje: wapster@wapster.pl | Aby skorzystać z tej usługi musisz mieć skonfigurowany telefon do połączeń z WAP.
Wierszyk...
Żywych tu nie pogrzebię ani wskrzeszę zmarłych, Ale wiatr, co ich owiał, mym słowom zaświadczy - Wyszli z tych ram, powstali kostniejący w karłach, Rozejrzeli się wokół po smutnym teatrze I słyszą, jak czas dzwoni, jak z wieży się zrywa I jak niepowtarzalnie bije swą godzinę: Miłość raz jeszcze pragnie ukochać szczęśliwa, A wolność chce zwyciężać. Ja tym wiatrem płynę. Mógłbym do snów powrócić, wejść w nie niby w lustro, Co rozstąpi się szkliście i wchłonie mnie lekko; Ponad platyną morza, ponad chmurą pustą Unosić się widziadłem, pamięcią urzekła I płoszyć tam komety, rozbijać ich miotłą Kurze mlecznych gościńców. Lecz niebo i piekło Pułapem niedosięgłym i bezdnem głębokim Jak dwoma biegunami ten świat mi przygniotło I zamknęło planetę ojczystą z widokiem Na przeszłość zapomnianą i przyszłość niezgadłą. Tędy błądzę, to moje wieczyste widziadło Nie objęte doczesnym rozumem i okiem. Pasterzu bladych Plejad, niskiego Syriusza, Który mi lampą błyska z brzegów nieboskłonu I światłem niebieścieje, ciemności rozprószą! Słyszę z dwunastu pierwsze uderzenie dzwonu, Na stromej wieży stoję i ku ziemi patrzę, Jak stygną moje słowa, uśpione kurhany, Miecz zardzewiały w każdym leży pogrzebany, Próchnieją żółte czaszki. Tylko w mym teatrze, Śród tych rymów i dźwięków, tylko w mej muzyce Stąpa duch, opuszczoną podnosi przyłbicę, Szuka wyjścia i węzły chce rozcinać wiersza, I ściany rozstąpiły się jego samotni, Duch, co nim noc zwycięży, z świtem się ulotni. Więc zostaje mi jesień. Nawłoć pozłocista Mazowiecką mimozę po ogrodach przędzie, Na spocone inspekty rosa siąpi dżdżysta, Szałwia czerwone szale rozwija na grzędzie I ciepło się ostatnie w rezedach wygrzewa. Już słychać nocne chóry. Ponadziemskim graniem Już skrzypce pełne wiatrów, oddychają drzewa, Topole szumią lękiem, buki zadumaniem I każda brzoza płacze po raju jak Ewa. Rankiem dopiero dzięcioł wesoło zagada, Szyszki z miecza paproszy, w pień sosnowy stuka I w locie jakby nagle na powietrzu siada - Oczy trudno oderwać! Co tu zmieni sztuka 0 tej porze mijania, zawiniętej chmurą, Wiecznej jak chleb i woda, tak samo pożywnej I nie znużonej nigdy? Odpowiedz, naturo, Gdzie nasz wyrok ukryty, gdzie gwiazdy chaosu, Czy z urody twej błysną, niezmiennej a dziwnej, Czy nad człowiekiem stoją w konstelacjach losu? Nic mi po twojej ciszy, kopcu udeptany, Głucha komoro serca i śnie nocy letniej, Elfy i karnawały czarodziejskiej fletni! Przy mej drodze nie znają spokoju kurhany: Budzą się, aby wołać, gdy nocą wiatr ciemny Szumi ponad wzgórzami, kołuje na szczycie I echem się w głuchocie odbija podziemnej. Wstają wtedy pochodem, idą w ślepe życie Zgarbioną karawaną, pielgrzymim tułactwem, Noc na nich targa chmury, jesień leci ptactwem I w ziemi coraz głośniej szumi wspomnień nawał: Na mojej drodze legły ciężko, nieprzebycie, Bym kładł się tam umarły i z nich zmartwychwstawał. --