ludziki ludzik facet postacie faceci postać bohater osoby osoba
dla telefonu Siemens
Kod: BE509858NUV
Aby otrzymać grafika EMS - wyślij sms o treści BE509858NUV pod numer 7228
Aby wysłać do znajomego: Wyślij sms o treści +48xxxxxxxxx:BE509858NUV na numer 7228
Cena SMSa wynosi 2 pln (2.44 pln z VAT).
Usługa grafika EMS dostępna na telefony Alcatel: SL55, S55, MT50, MC60, M55, M50, C62, C60, C55, A75, A70, A65, A62, A60, A57, A55, A52, A51, A50,
Powered by Wapster.pl Reklamacje: wapster@wapster.pl | Aby skorzystać z tej usługi musisz mieć skonfigurowany telefon do połączeń z WAP.
Wierszyk...
Iwaszkiewicz Jarosław (1894-1980), polski poeta, prozaik, dramatopisarz, eseista, tłumacz. Wywodził się z kresowej zubożałej szlachty i tamtejszej inteligencji. Gimnazjum w Elizawetgradzie i Kijowie. Rozpoczął też studia prawnicze i muzyczne. 1918 w Warszawie. Wszedł do grona młodych poetów, skupionych wokół czasopisma Pro arte et studio i kabaretu Pikador - zaczątku grupy poetyckiej Skamander (1920). 1919-1920 współredaktor pisma polskich ekspresjonistów Zdrój. Praca w redakcji Kuriera Polskiego (1920-1923) oraz w charakterze sekretarza marszałka sejmu M. Rataja 1923-1925, w dziale propagandy sztuki MSZ 1927-1932, na placówkach dyplomatycznych w Kopenhadze 1932-1935 i Brukseli 1935-1936. Liczne podróże oraz udział w pracach międzynarodowych organizacji intelektualnych. 1928 zamieszkał w Stawisku pod Warszawą, gdzie w czasie okupacji znajdowali schronienie artyści i pisarze. Po wojnie prezes zarządu głównego Związku Literatów Polskich w latach 1945-1946, 1947-1949 i od 1959 do końca życia. Redagował: Życie Literackie (w Poznaniu) 1945-1946, Nowiny Literackie 1947-1948, od 1955 do śmierci miesięcznik Twórczość. Był przez kilka kadencji posłem na Sejm od 1952, przewodniczącym Polskiego Komitetu Obrońców Pokoju 1953-1957. Debiutował w prasie jako poeta 1915. Wczesne utwory prozatorskie w poetyce modernistycznej, pełne egzotyki i fantastyki, np. powieści poetyckie Zenobia Palmura (1920), Ucieczka z Bagdadu (1923), Wieczór u Abdona (1923). Pojawia się już wówczas przeciwstawienie sztuka - życie, rozwinięte m.in. w powieściach o pierwiastkach autobiograficznych Hilary, syn buchaltera (1923) i Księżyc wschodzi (1925). W opowiadaniach i powieściach z okresu pisarskiej dojrzałości pojawia się wizja świata dotkniętego kryzysem kultury i cywilizacji, pełnego sprzeczności, targających również bohaterami. Idzie także o zagrożenie jednostki, miażdżonej przez los i historię, np. w opowiadaniach Kongres we Florencji (w zbiorze Nowele włoskie, 1947), Bitwa na równinie Sedgemoor i Matka Joanna od Aniołów (w Nowej miłości, 1946), Stara cegielnia i Młyn nad Lutynią (wydane 1946), Kościół w Skaryszewie (w zbiorze O psach, kotach i diabłach, 1968) oraz w obszernej powieści Sława i chwała (tom 1-3, 1956-1962). Także Tatarak (1960), Kochankowie z Marony (1961), Sny. Ogrody. Serénité (1974), Noc czerwcowa. Zarudzie. Heydenreich (1976). Utwory dramaturgiczne, jak Kochankowie z Werony (1929), Lato w Nohant (1937), Maskarada (1939), Wesele pana Balzaca (1959), Kosmogonia (1966). Eseistyka i publicystyka o muzyce, np. monografia o F. Chopinie (1938, w nowej wersji 1949) i J.S. Bachu (1951), Spotkania z Szymanowskim (1947). Wspomnienia i relacje z podróży, jak Książka moich wspomnień (1957), Pejzaże sentymentalne (1926), Książka o Sycylii (1956), Gniazdo łabędzi. Szkice z Danii (1962), Podróże do Włoch (1977), Podróże do Polski (1977). Książki o tematyce literackiej, m.in. Rozmowy o książkach (tom 1-2, 1961-1968), Ludzie i książki (1971), Petersburg (1976), Szkice o literaturze skandynawskiej (1977). W twórczości poetyckiej rozpoczął od młodopolskiego estetyzmu, z przymieszką ekspresjonizmu, jak w Oktostychach (1919) i Dionizjach (1922). Sceptycyzm, zwątpienie i rezygnacja dominują w takich tomikach, jak Księga dnia i księga nocy (1929), Powrót do Europy (1931), Lato 1932 (1933). Po wojnie Ody olimpijskie (1946), kontynuujące przedwojenny nurt klasycyzujący, Warkocz jesieni (1954), Ciemne ścieżki (1963). Od tomiku Jutro żniwa (1963), poprzez Krągły rok (1967), Xenie i elegie (1970), Śpiewnik włoski (1974) po Mapę pogody (1977) trwała ewolucja, zmierzająca do odnowienia i zmodernizowania środków wyrazu. Dzieła (tom 1-10, 1958-1959), Wiersze wybrane (1938, 1946), Wiersze z różnych epok. 1912-1952 (1952), Liryki (1959), Wiersze zebrane (1968), Wybór opowiadań (1960), Opowiadania zebrane (tom 1-3, 1969).